پیرسیک
زیگورات چغازنبیل

زیگورات چغازنبیل

اولین اثر تاریخی ایران که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد، زیگورات چغازنبیل است؛ نیایشگاهی باستانی که در زمان ایلام (عیلام) و حدود ۱۲۵۰ سال پیش از میلاد مسیح ساخته شده است و یکی از اصلی ترین جاهای دیدنی شوش به شمار می رود. چغازنبیل بخش به جای مانده از شهر دوراونتش است و باستان شناسان آن را نخستین ساختمان مذهبی و نیایشگاه در ایران می دانند. این اثر در میان آثار ثبت شده ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو، جایگاهی ویژه دارد و جامعه بین المللی ارزش بسیاری برای آن قائل است.

چغازنبیل

چغازنبیل در جنوب غربی خوزستان در فاصله ۴۰ کیلومتری شهر شوش و ۳۵ کیلومتری شهر شوشتر واقع شده است. این نیایشگاه توسط اونتاش گال پادشاه بزرگ ایلام (عیلام) باستان و برای ستایش خدای اینشوشیناک، نگهبان شوش، حدود ۱۲۵۰ سال پیش از میلاد، در نزدیکی منطقه باستانی هفت تپه ساخته شده است. این بنا در میانه شهر واقع شده و مرتفع‌ترین بخش شهر دوراونتش بوده است، به طوریکه که در ابتدا ساختمانی ۵ طقه با ارتفاع ۵۲ متر بوده است اما اکنون تنها ۲ طبقه و نیم از آن به جا مانده و ارتفاع فعلی آن به ۲۵ متر می رسد.

زیگورات چغازنبیل و دیگر معابد پیرامون آن، همگی توسط یک حصار مقدس احاطه شده‌اند؛ حصاری که محوطه و بخشی از معبدها را در بر گرفته است. بدین ترتیب حیاطی در ابعاد ۴۰۰ × ۴۰۰ مترمربع دور تا دور این نیایشگاه ایجاد شده است.

این بنای تاریخی سده‌های متمادی زیر خاک مدفون بود تا اینکه در سال ۱۸۹۰ و در پی کشف نفت در این منطقه آجری پیدا شد که روی آن نوشته‌هایی بود. با ارسال این آجر برای باستان شناسان کاوش‌های دیگری در این منطقه صورت گرفت که منجر به کشف نیایشگاه چغازنبیل شد. در نهایت در زمان پهلوی دوم توسط رومن گیرشمن فرانسوی از این بنا خاک برداری شد.

اضافه کردن نظر

شبکه‌های اجتماعی